15 ژوئیه 2023- شاخص توده بدنی مدتهاست که به عنوان یک استاندارد برای ارزیابی چاقی بکار می رود، اما این شاخص برای ارزیابی وزن و سلامتی بحث برانگیز بوده است.

انجمن پزشکی آمریکا اخیراً به سیاست جدیدی رای داده است که در آن پزشکان را تشویق می‌کند در ارزیابی وزن و سلامتی تنها به شاخص توده بدنی، معیاری که مدت‌ها استفاده می‌شود اما گمراه‌ کننده است، اعتماد نکنند. این سیاست رسما "آسیب تاریخی" B.M.I را به رسمیت شناخته و بیان می کند که این معیار "برای طرد نژادپرستانه" استفاده شده است.

دکتر سینتیا رومرو، مدیر موسسه M. Foscue Brock برای سلامت جهانی و جامعه در دانشکده پزشکی ویرجینیای شرقی، که در توسعه ی این سیاست جدید مشارکت داشت، گفت: این یک تغییر بسیار بزرگ است. اکنون ما باید در مورد مراقبت از بیماران واقعاً آگاه تر و جامع تر عمل کنیم.

این سیاست می تواند اولین گام برای دور شدن از یک مدل پزشکی باشد که افراد بالاتر از یکB.M.I  خاص را به کاهش وزن ترغیب می کرد. دکتر اسکات هاگان، استادیار پزشکی در دانشگاه واشنگتن که در مورد چاقی مطالعه کرده است اما در تدوین این سیاست جدید دخالتی نداشت، گفت: در حالی که انجمن پزشکی آمریکا در جامعه پزشکی تأثیرگذار است، توصیه جدید فقط یک پیشنهاد به پزشکان است، نه یک قانون سختگیرانه که آنها باید از آن پیروی کنند.

این انجمن که یکی از بزرگترین گروه های پزشکی در کشور است، اکنون توصیه می کند که پزشکان از شاخص توده ی بدنی به تنهایی برای ارزیابی اینکه آیا یک بیمار وزن مناسبی دارد یا خیر، استفاده نکنند. انجمن پزشکی آمریکا پیشنهاد کرد که پزشکان عواملی مانند چربی احشایی (چربی ذخیره شده در حفره شکم و اطراف اندام ها)، شاخص چاقی بدن (محاسبه ای که از دور باسن و قد استفاده می کند)، درصد چربی، استخوان و عضله در بدن فرد و عوامل ژنتیکی و متابولیک، مانند قند خون غیر طبیعی یا آزمایش تیروئید را در نظر بگیرند.

شاخص توده بدنی، یک محاسبه ساده با گذشته ای پیچیده است. شما آن را با گرفتن وزن خود بر حسب کیلوگرم و تقسیم آن بر مجذور قد خود بر حسب متر محاسبه می کنید. منتقدان مدت‌ها استدلال کرده‌اند که شاخص توده ی بدنی معیاری نادرست برای سلامتی است، زیرا ممکن است فردی با عضلات زیاد و چربی کم دارایB.M.I مشابه با یک فرد مبتلا به چاقی باشد.

دکتر هاگان گفت: B.M.I، یک معیار بسیار ضعیف از سلامت عمومی است. ممکن است فردی باB.M.I  بالا، کاملاً سالم باشد.

لزلی هاینبرگ، مدیر مرکز مدیریت وزن سازمانی در کلینیک کلیولند، گفت: اینکه تجمع چربی در چه قسمتی از بدن باشد، اهمیت دارد. چربی شکمی با نرخ بالاتر دیابت نوع 2 و بیماری قلبی عروقی در مقایسه با چربی دور باسن مرتبط است، تفاوتی که این معیار نمی تواند آن را نشان دهد.

نگرانی های زیادی در مورد استفاده ازB.M.I برای اندازه گیری چربی بدن و تشخیص چاقی وجود دارد، با این حال برخی از پزشکان آن را در سناریوهای خاص یک معیار مفید می دانند. دکتر جک رزنک جونیور که از ریاست انجمن پزشکی آمریکا در این ماه کنار رفت، در بیانیه ای نوشت: پزشکان باید مزایا و محدودیت های این معیار را درک کنند.

دکتر ایلیا گوتین، از آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی و یکی از پژوهشگران وابسته به دانشگاه تگزاس در آستین که این معیار را نیز مطالعه کرده است، ضمن تحسین این سیاست جدید گفت: در سطح جمعیت، استفاده از شاخص توده ی بدنی احتمالا بهترین کاری است که در ارزیابی گروه های بزرگ مردم می توانیم انجام دهیم.

اما دکتر A. Janet Tomiyama، استاد روانشناسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، که B.M.I را مطالعه کرده است، گفت: شاخص توده ی بدنی یک معیار قدرتمند نیست که تعیین کند چقدر سالم یا بیمار هستید. او گفت که در مورد سیاست جدید بسیار خرسندم، زیرا برای مدتهای طولانی من فکر می کردم که چرا پزشکان واقعاً باهوش، همچنان به چیزی اعتماد می کنند که به وضوح ناقص است.

سیاست جدید همچنین تاکید می کند که B.M.I. اساساً بر اساس داده‌های به دست آمده از نسل‌های قبلی سفیدپوستان غیر اسپانیایی است که اعمال این معیار را برای جمعیت گسترده‌تر دشوار می‌کند.

دکتر گوتین گفت: علیرغم مخالفت با شاخص توده ی بدنی، این معیار به طور گسترده ای جا افتاده است.بسیاری از استانداردها و دستورالعمل های ما بر اساس آن هستند و اکنون، تغییر اینرسی بسیار سخت است.

منبع:

https://www.nytimes.com/2023/06/15/well/live/bmi-health-weight-ama.html